و آخرینش این است که جرأت انجام کاری که به زندگیم پایان دهد را ندارم. اما زندگی فقط دلیل نمی

خواهد من هیچ انگیزه ای برای زندگی ندارم من پوچم من هیچم و نمی فهمم چرا هنوز دوستم دارد؟

حساس. مهم برای من با او بودن بود فارغ از چگونه بودنش و مهم برای او چه بودن من! نبودم

آن چه باید باشم و عاقبت خسته شد هم بازی ام از این همه خطای غیر عمد اما نابخشودنی.

پایش بریزم و می پنداشتم او نیز دوستم دارد هر چند کمتر و شادمان بودم از این احساسش و

اکنون... جور دیگریست این واقعیت لعنتی! دارم بدبختی را با تمام وجودم مزمزه می کنم. وای برمن!

مینو را می بیند و گوشهایم مدام مینو را می شنود و فکرم مدام مینو را می اندیشد. و من   

احساس می کنم مادر بودن که تا کنون هیچ درکی از آن نداشتم یعنی همین! و چه زیباست.

یک عمر و این انتخاب ماست کمکم کنید بهترین باشد: نیوشا: باشد که بهترینها را بیاموزد روشنک:

روشنایی زندگیمان باشدمینو:بهشتی باشد و بهشتی زندگی کندگلاره:نور چشممان باشد و بماند.   

هیچ کس نخواهد فهمید چرا گریه این چنین در وجودم فرو نشست و خنده در تک تک اعضایم رویید

جزتو! ومن هم هرگز نمیفهم از کجا می دانی که چه وقت چگونه باشی تا رنگ خوشبختی بپاشد در

زندگیم.تو با من مهربان باشی همه دردهای دنیا قابل تحمل میشود وشاید فراموش ویا حتی شیرین!

شبها خوابم نمی برد و آن قدر سنگینم که پهلو به پهلو شدن هم سخت شده. ورم دارم زشت شده

ام و از همه اینها که بگذریم حال روحی خوبی ندارم اشکهایم آماده چکیدن است. دعا کنید بگذرد.

دروغ چرا؟ از پاییز بدم می آید. از روزهای کوتاه و غروب کشدار و صدای کلاغ ها که گویی کسی را

مسخره می کنند و شاید مرا...و حتی از نقاشی رنگی برگها که انصافا هنرمندانه و زیباست.همیشه

گامهای پاییزی ام را آرام برمی دارم مبادا صدای خش خش برگهای بی جان سوهان روحم شود.

بیست و پنج ساله است ازدواج کرده چند ماهی می شود. می گوید خوشبخت است ولی فکر میکند

زود ازدواج کرده و با حسرت از تجربه های مجردی می گوید که وقت نکرده مزه اش را بچشد. با خودم

فکر میکنم که در هجده سالگی تنها تجربه مجردی ام یک خواستگاری یک عشق و یک بله بود.

دلم لک زده برای نگاه کنجکاوش و برای لبخند معصومانه اش. باباش هم دلتنگه. این روزها مدام

می پرسه پس دختر نازم کی میاد؟ و من جواب میدم دو ماه دیگه میاد. یعنی به دنیا میاد.